Zencefil:

100 cm boyunda kamış görünüşünde çok yıllık otsu bir bitkidir. Yapraklar mızrak şeklinde sivri uçlu ve tarçın kokuludur. Çiçekler sarı renkli ve çoğu bir arada bulunurlar. Zencefilin vatanı Güney Asya olmakla berâber Hindistan, Batı Afrika gibi birçok tropik bölgelerde ekimi yapılır. Memleketimizde ancak seralarda yetiştirilir. Nemli iklimi ve sulak yerleri sever. Bitkinin kökleri nişasta, reçine ve uçucu yağlar taşır. Kökler yassı ve grimsi renklidir. Kuvvetli kokulu ve biraz acımsı lezzetlidir. Baharat olarak kullanılır. Zencefil yağının hazmı kolaylaştırıcı tesiri vardır. Ayrıca yatıştırıcı ve gaz söktürücü etkiye sâhiptir.

Yenibahar:

Batı’da “Jameika Biberi” olarak da bilinir.   BaÅŸta Jameika olnak üzere, Maksika ve Malezya’da yetiÅŸtirilen Yenibahar, “Pimento Officinalis” adlı bitkinin, olgunlaÅŸmamış meyvelerinden elde edilir. Özellikle köftelerde kullanılıyor. Yılda 500 ton tüketiliyor.

Vanilya:

Birçok tropikal ülkelerde yetiÅŸtirilen, tırmanıcı gövdeli bitkilerdir. Vatanı Meksika, Madagaskar, Java ve Antillerdir. Bitkinin yaprakları sapsız, yassı ve etlidir. Meyveleri 15-20 cm uzunlukta, yassı, iki uca doÄŸru incelmiÅŸ, parlak siyahımsı renkli bir kapsüldür. Kokusu özel ve tadı acıdır. YeÅŸilken toplanıp, sonra suda haÅŸlandıktan sonra kurutulan meyveleri kullanılır. Hepsini Oku »

Tatlı Toz Biber:

Hiç acısı olmayanı, Geyve’de, Osmangazi civarında üretiliyor. Tatlı Kırmızı Biberi’in kurutulup öğütülmesiyle elde ediliyor. Ayrıca, acı olan cinsi ise Karacabiy, KemalpaÅŸa ve Ä°negöl’de yetiÅŸtiriliyor.

Tarçın:

Vatanı Güney ve Güneydoğu Asya olan, yaprak dökmeyen aromatik kokulu ağaçtan elde edilir. Önemli olan iki tür tarçın en çok kullanılmaktadır.

Çin tarçını (Cinnamamum cassia): GüneydoÄŸu Çin’de yetiÅŸtirilen bir türdür. 10-12 m yüksekliÄŸinde kışın yapraklarını dökmeyen bir aÄŸaçtır. Esas aÄŸacın kurutulmuÅŸ kabukları kullanılır. Kabukların dış kısmında mantar tabakası bulunur ve grimsi renklidir. Kokusu kuvvetli ve özel, tadı tatlımsı ve yakıcıdır. Tanen ve uçucu yaÄŸ taşır. Baharat olarak kullanılır. Meyveleri de baharatlı lezzetli ve tarçın kokuludur Tarçın yerine kullanılır. Hepsini Oku »

Sumak:

GüneydoÄŸu Anadolu’da yetiÅŸen, çalı gurubundan, bodur bir aÄŸacın yapraklarının kurutulup toz haline getirilmesiyle elde edilir. Yaprakları tanen, ÅŸekerler ve sarı renkli boya maddeleri taşırlar. Kabız edici, kan kesici, antiseptik etkili olup, ayrıca yünlü kumaÅŸların boyanmasında kullanılır. BoÄŸaz ve diÅŸ etleri hastalıklarında da gargara hâlinde kullanılır. Sumağın, sarı çiçeklerinin taç yaprakları ve meyvelerinde oldukça keskin ekÅŸi bir lezzet vardır. GüneydoÄŸu’ya has “ezme” ve çeÅŸitli yörelerde yapılan mantı ile birlikte yenilir.

Susam:

Bir metre boyunda, yaÄŸ veren bir yıllık otsu bir bitkidir. BaÅŸlıca Hindistan, Çin ve Sudan’da yetiÅŸir. Bitkinin alt yaprakları karşılıklı ve loblu, üst yapraklar tam ve mızrak ÅŸeklindedir. Çiçekler beyaz veya pembe olup, yaprakların koltuÄŸunda salkım durumunda toplanmışlardır. Meyveleri 2-3 cm boyunda, uzun, prizmatik ve çok tohumlu bir kapsüldür. Hepsini Oku »

Köfte Baharı:

Bu baharat, deÄŸiÅŸik baharatların belirli ölçülerde karıştırılıp eöğütülmesinden elde edilen bir karışım. Ana maddesi kiÅŸniÅŸ. Karabiber, Tatlı Kırmızı Biber, az miktarda Karanfil, Defne yaprağı ve Kekik’ten oluÅŸuyor.

Kırmızı Pul Biber:

GüneydoÄŸu illerinde, en çok Gaziantep ve ıslahiye’de üretiliyor. Biberin yüzde 60′ı Islahiye’de üretilir. Fakat buna MaraÅŸ biberi denir. Kırmızı Biber, kurutulup, taÅŸ deÄŸirmende kalın bir ÅŸekilde öğütülür. Yıllık 10 bin ton tüketiliyor.

Kimyon:

Konya ve Polatlı’da yetiÅŸtirilir. Konya’da yetiÅŸtirilen, sarımtırak bir renge sahiptir. ÇekildiÄŸi zaman Polatlı cinsi hafif esmer olur. Sucuk ve köfte yapımında kullanılır. Aromatik yapısı sebebiyle, kıyma ile yapılan yemeklerde tercih edilen bir baharattır.